Klussen, soppen, verven en toeren door de bergen

De paashaas is uitgezwaaid en de laatste (pure 😝) chocolade eitjes zijn de laatste tekenen van een paar heerlijke paasdagen. Goede vrijdag hebben we een bezoek gebracht aan Villena en daar genoten op lekkere zonnige terrasjes met koude drankjes en kleine hapjes. Om 20.00 zou de processie van start gaan, dus zorgden wij al dat we vlakbij het startpunt te vinden waren. Waar je in Spanje nog weleens geduld dient te hebben als het gaat om een starttijd van iets, begon deze processie perfect op tijd. Omdat het aardig druk was bij de kerk, zijn we wat steegjes doorgelopen om zo een heel mooi plekje te bemachtigen met goed zicht op alles wat voorbij zou komen. Als je eenmaal de Semana Santa in Sevilla hebt meegemaakt is alles kinderspel in vergelijking met daar. Want de processies gehouden in Sevilla zijn zo massaal en ook bizar hoeveel publiek daar op af komt, dat een goed plekje bemachtigen daar een moeilijk verhaal wordt. Hier in Villena was het druk, maar een top plek was snel gevonden. En indrukwekkend zoals altijd. Het melancholische geluid van de trommels, de mega grote beelden van Jezus aan het kruis, Maria en de dragers die in de meeste gevallen onherkenbaar zijn door de puntmutsen die worden gedragen en waar alleen de ogen zichtbaar zijn. De optocht duurt ongeveer 2,5 uur en groot respect voor de dragers van de beelden die mega zwaar zijn en in langzame pas door de straten gaat. Het is dan ook niet raar dat om de zoveel meter een klein belletje rinkelt wat inhoud dat de dragers het beeld mogen laten zakken en even op adem kunnen komen. Ook lopen er twee tot drie personen mee om een goed oogje in het zeil te houden dat de dragers dit nog vol kunnen houden en dat er niet iemand onwel wordt of het even niet meer trekt, en er zo dus op tijd ingegrepen kan worden.
Na deze indrukwekkende processie was het tijd om even lekker te eten bij ons favoriete zaakje in Villena met heerlijke hapjes, zoals de beste albondigas en lekkere wijn, voordat wij weer richting huis gingen.

Want de dag erna was het gewoon weer een klus dag. Want na enkele goede buien gevuld met Sahara zand, was goed poetsen wel nodig. Zo is al het hekwerk rondom het huis weer ontdaan van de vieze aanslag van het zand en hebben wij het zonnescherm ook weer geel en grijs weten te krijgen in plaats van smoezelig bruin. Her en der moest wat vieze alg en aanslag met de hogedrukspuit worden verwijdert. En er stonden ook aardig wat verfklussen op de to do lijst om ons kleine paradijsje weer te laten stralen in de zon. Dus zijn we met wat hulptroepen het hele weekend lekker aan de slag gegaan. Natuurlijk niet zonder te genieten, dus om een uurtje of 16:00 mochten die biertjes opengetrokken worden, konden de hapjes op tafel en was het tijd om het vlees te grillen en lol te hebben met elkaar. Inmiddels zijn de meeste klussen geklaard en is het to do lijstje al wat korter geworden. Klein projectje moet nog worden afgemaakt, zodra dat klaar is zal ik weer wat foto´s met jullie delen. En kan binnenkort de grote opruiming van de schuur weer beginnen, zodra die voor elkaar is zijn wij weer klaar voor de zomer, en gaan wij lekker genieten samen met jullie.


Niet dat we dat nu niet doen hoor, want dat doen we zeker wel tussen het klussen door. Zo zijn we afgelopen week ook weer even lekker op pad geweest. Op het programma stond een mooie bergrit via Relleu, eentje die we twee jaar geleden ook hadden gereden. Je raad het al. Een mooie bergrit was het zeker, maar natuurlijk niet de rit die wij twee jaar geleden ook hadden gereden. Maar prachtig was deze zeker. Met waanzinnige uitzichten afgewisseld met boomgaarden en bossen met af en toe ineens een dorpje. In een van die leuke dorpjes hebben we even een tussenstop gehouden om te lunchen voordat we weer verder gingen aan deze tocht. Klimmend de bergen in om een stukje verder weer een aardig stuk te dalen zonder echt plan, het enige plan was om uiteindelijk weer op ons stekkie in Sax uit te komen. Dat hield dus uiteindelijk in dat we moesten zorgen dat wij aan de andere kant van de berg uit zouden komen. Dus werd dat een aardige klim omhoog, met echt adembenemend uitzicht ( en klamme handjes). Een goed geasfalteerde weg bracht ons uiteindelijk naar de top van de berg op 1020 meter. Het voelde alsof we meededen met het programma de gevaarlijkste wegen. Zo hoog, zo waanzinnig mooi zo diep en met zulke klamme handjes, maar met een mega goede chauffeur was er natuurlijk niets aan de hand. Maar ik was maar wat blij dat we na het uitkijkpunt op 1020 meter de top hadden bereikt en weer af gingen dalen richting bewoonde wereld. Ook genieten van deze uitzichten en toffe tocht? Vraag het even en we proberen deze zo goed mogelijk aan je uit te leggen. Wat er waarschijnlijk in resulteert, dat je zelf een nieuwe misschien nog wel toffere route gaat rijden.


Inmiddels hebben de heerlijke zonnige dagen plaats gemaakt voor wat wisselvalliger weer, met een spooky storm afgelopen woensdagavond. Het kan hier best weleens waaien, maar dit was echt een beetje eng. Bomen die stonden te zwaaien alle kanten op, de wind gierenend om het huis, en alles wat niet stevig genoeg was waaide alle kanten op. Dus met zaklamp op pad de storm trotserend en alles proberen veilig te stellen, voordat al het harde werken van de afgelopen weken voor niets geweest zou zijn. De dag erna was het vegen geblazen om alle blaadjes en takken weg te vegen, en viel grote schade gelukkig mee. Ook het zwembad is weer voor elkaar en ziet er weer strak blauw uit en ligt te lonken. Helaas ziet de voorspelling er nog steeds wat instabiel uit en worden de dagen afgewisseld met zonnige dagen en bewolkte en frisse dagen. Wat ons betreft mag dat onstabiele weer snel plaats maken voor een heerlijke zonnige en warme lente met daarop volgend een warme gezellige zomer die maar lang mag duren. Voor nu doen we het er maar mee, genieten we van de mooie dagen en maken we het beste van de mindere dagen.

Veel liefs en tot snel,
Renata